line1.gif (2009 bytes)
corner.gif (356 bytes)
PERIEXOMENA.gif (2519 bytes) editorial.gif (1961 bytes) arthra.gif (1803 bytes) l28.gif (976 bytes)

ΕΝΑ ΠΡΟΤΥΠΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ - Η ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ

Του Edgar Morin, συγγραφέα, μεταξύ άλλων, του βιβλίου Σκέψεις για την Ευρώπη, εκδ. Gallimard,Paris 1990, της Ανθρώπινης πολυπλοκότητας, εκδ.Flammarion, Paris 1994 και με τον Sami Nair του Μια πολιτική πολιτισμού, εκδ. Arlea, Paris,1997.

go3.gif (745 bytes)

Η Μεσόγειος των θεών και των ανθρώπων

Του Σπήλιου Παπασπηλιόπουλου

go3.gif (745 bytes)

Η ΕΕ σε αναζήτηση Μεσογειακής Πολιτικής

Του Λουκά Τσούκαλη

go3.gif (745 bytes)

ΕΥΡΩΔΡΟΜΙΟ

του σκεπτικού φεντεραλιστή

Κωνσταντίνος Στεφάνου - Δημήτρης Χρυσοχόου - Panayotis Evangelopoulos - Ευριπίδης Στυλιανίδης

go3.gif (745 bytes)

Η Μεσογειακή Διάσταση της Ευρωπαϊκής Ασφάλειας

Του Κων/νου Λυμπερόπουλου, Πρέσβη έ.τ.

go3.gif (745 bytes)

Η ΤΡΙ-ΗΠΕΙΡΩΤΙΚΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ

Προβληματισμός πάνω σε έναν προβληματικό χώρο

Tου Edgar Pisani

Μετάφραση: Τάσος Δουζίνας

go3.gif (745 bytes)

Κωνσταντίνος Στεφάνου

Αν.Καθηγητής στο Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Παντείου Πανεπιστημίου

Αποφασιστικής σημασίας για τον χαρακτηρισμό της ΕΕ είναι τα ομοσπονδιακά χαρακτηριστικά του κοινοτικού βάθρου της. Αλλά και η καθιέρωση της "ιθαγένειας της Ένωσης" ή ακριβέστερα, της ιδιότητας του πολίτη της Ένωσης και ο χαρακτηρισμός των υπηκόων των κρατών μελών ως πολιτών της Ένωσης (άρθρο 8 παρ.1 Συνθ. ΕΚ) δείχνει ότι η συσσωμάτωση πραγματοποιείται όχι μόνο σε επίπεδο κρατών αλλά και σε επίπεδο λαών. Τα ομοσπονδιακά χαρακτηριστικά της ΕΕ και ιδίως αυτά που απορρέουν από το κοινοτικό βάθρο της, κατισχύουν έναντι των συνομοσπονδιακών χαρακτηριστικών του β΄ βάθρου και των διακυβερνητικών χαρακτηριστικών του γ΄ βάθρου και δικαιολογούν τον χαρακτηρισμό της ΕΕ ως συμπολιτείας ομοσπονδιακού τύπου ("Η θεσμική μεταρρύθμιση της ΕΕ, Εκδόσεις ΠΑΠΑΖΗΣΗ, σελ.42).

Με στόχο να μην εμποδισθεί η δυναμική της ολοκλήρωσης και ομοσπονδίωσης από την αύξηση του αριθμού των κρατών μελών της Ένωσης, η συνθήκη παίρνει θέση στο ζήτημα των ταχυτήτων της ολοκλήρωσης (Τα "κέρδη" της Συνθήκης του Άμστερνταμ, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 5.10.1977).

Δημήτρης Χρυσοχόου

Λέκτορας Πανευρωπαϊκής Πολιτικής στο Πανεπιστήμιο του Έξετερ, γνωστός και διεθνώς ως εισηγητής της θεωρίας για την ΕΕ ως συναινετικής συνομοσπονδίας (Confederal Consociation), Ελληνική Επιθεώρηση Πολιτικής Επιστήμης, νο10, 1997, σελ.133 και 135)

"Πολλοί λαοί, ένας δήμος", σε αντιδιαστολή με το επιχείρημα "πολλοί δήμοι, ένας λαός", συνθέτει τόσο το νοηματικό όσο και το επιχειρησιακό πλαίσιο του μετασχηματισμού ενός πολιτικά άμορφου αθροίσματος εθνικών υπηκόων σε έναν συνεκτικό ευρωπαϊκό δήμο, ικανό να θέσει τις βάσεις για μια διεθνική πολιτική ταυτότητα συμβατή με τις πολιτισμικές αξίες, πολιτειακές ιδιαιτερότητες και ιστορικές παραδόσεις των συμμετεχόντων μερών"......"Συνοψίζοντας η επιτυχής κατάληξη της διαδικασίας διαμόρφωσης ενός ευρωπαϊκού δήμου εξαρτάται από τις ακόλουθες δύο προϋποθέσεις: από το επίπεδο των αισθημάτων κοινότητας, το οποίο αναφέρεται στο βαθμό συνοχής των μελών του ευρύτερου δήμου, και από το βαθμό ικανότητας των κεντρικών πολιτικών θεσμών να ανταποκρίνονται στα δημοκρατικά αιτήματα, που προέρχονται από την ενιαία πλέον βάση της διεθνικής πολιτείας".

Panayotis Evangelopoulos

Διδάκτωρ Οικονομίας, Πανεπιστήμιο Αθηνών

"Castoriadis is dead but his mind alive to show the way one man must think about how a society could be free, open and pluralistic. Before he dies he saw the collapse of the societies which he masterfully described, analysed and perfectly predicted their final, fatal end. I think his thought is invaluable even in our times and for the future since the role of the bureaucrats in our modern societies is mostly ineffective and in a major part unjust and aggressive against the individual liberties. I think after his contribution that the question remains vital to our public task how the society could be free and just.

 Ευριπίδης Στυλιανίδης

Διδάκτωρ συνταγματικού δικαίου του Πανεπιστημίου του Αμβούργου, υπ. Ευρωβουλευτής 1994, υπ.Βουλευτής 1996, "Σπάστε τη σιωπή", πρόλογος: Θοδωρής Ρουσόπουλος)

Είμαι Ευρωπαίος, γεννήθηκα στην Ελλάδα. Στόχος μας είναι μια νέας μορφής πολυπολιτισμική σύνθεση που θα χαρακτηρίζεται απ' τον αλληλοσεβασμό των συνεργαζομένων εθνών και όχι από την υπερίσχυση του ισχυροτέρου. Εμείς οι νέοι θέλουμε την Ελλάδα ευρωπαϊκή χώρα των Βαλκανίων και όχι βαλκανική χώρα της Ευρώπης. Όμως στην Ελλάδα η δικτατορία των μετριοτήτων έχει επιβληθεί σε όλους τους τομείς. Στην εξαρτημένη αγορά, στην έρευνα, στον πολιτισμό, στη δημόσια διοίκηση, στην πολιτική. Κανείς δεν αγωνίζεται να γίνει καλύτερος από τον καλό. Όλοι οι κακοί και οι μέτριοι ενώνονται για να εξουδετερώσουν όποιον ξεχωρίζει, συμπαρασύροντας προς τα κάτω την Ελλάδα. Ευθύνη για την κατάσταση αυτή όμως έχει και τμήμα της παλαιότερης γενιάς, που για να παρατείνει τον πρωταγωνιστικό του ρόλο αρνείται τον ρόλο του καλού εκπαιδευτή και δασκάλου των νεοτέρων. Αρέσκεται να περιτριγυρίζεται από μετρίους, άρα ακίνδυνους να ανατρέψουν "άκαιρα" το status quo. Αρκεί στην Ελλάδα του σήμερα να είσαι αξιοπρεπής για να χαρακτηρισθείς μαλθακός, αρκεί να είσαι ικανός για να χαρακτηριστείς επικίνδυνος, αρκεί να είσαι ενάρετος για να χαρακτηρισθείς αφελής.

Ο αφελής φεντεραλιστής

τ.27

* (Φράνσις Φουκουγιάμα, ΤΟ ΒΗΜΑ, 24.8.’97)

“Πως βλέπετε μια ενοποιημένη Ευρώπη;

Δεν νομίζω ότι αυτό πρόκειται να συμβεί, παρότι ο στόχος αξίζει τον κόπο. Δεν βλέπω ωστόσο πως η Ευρώπη μπορεί να φθάσει ως εκεί. Δεν μπορώ να δω πως μπορεί κανείς να φθάσει τους στόχους του Μάαστριχτ χωρίς να αμβλυνθεί σοβαρά το όλο σχέδιο, γεγονός το οποίο θα δυσαρεστούσε τους Γερμανούς. Οι γαλλικές εκλογές και άλλα γεγονότα το δείχνουν αυτό.”

τι να του πεις τώρα του ανθρώπου; ότι κάποια στιγμή του έκανε κλικ και από τότε τα βλέπει όλα μαύρα, από το τέλος της ιστορίας στην αδυναμία της Ευρώπης να πετύχει τον στόχο της ενοποίησης;.

* (Αλέκα Παπαρήγα, συνάντηση στη Βουλή με τον Γ.Παπανδρέου, 11.6.’97)

“Μας ανησυχεί ιδιαίτερα το γεγονός ότι στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν υπάρχει κατοχύρωση των εθνικών συνόρων και προστασία μιας χώρας μέλους, όταν αυτή απειλείται από κάποια άλλη χώρα είτε είναι μέλος είτε όχι, την ίδια ώρα που η Ευρωπαϊκή Ένωση προσπαθεί να ανιχνεύσει τρόπους επίλυσης όπως λέει, κρίσης και διαφορών μακρυά ακόμα και από το έδαφος της Ευρώπης”

ναι, γιατί αν υπήρχε κατοχύρωση των εθνικών συνόρων αυτή δεν θα ήταν προϊόν ιμπεριαλιστικής συνομωσίας την οποία υπαγορεύει η καπιταλιστική συσσώρευση και το ΚΚΕ θα στήριζε πλησίστιο την Ευρωπαϊκή Ένωση. Και επιπλέον το ΚΚΕ δεν δίδασκε τη διεθνικιστική αλληλεγγύη όπου γης; δάσκαλε που δίδασκες;

* (Αντώνης Σαμαράς, συνάντηση στη Βουλή με τον Γ.Παπανδρέου, 10.6.’97)

“Με τίποτα στον κόσμο δεν πρέπει να δεχτούμε την ανατροπή της ισότιμης συμμετοχής μας στη λήψη των αποφάσεων γιατί αυτή θα είναι και η εθνική μας ταυτότητα, η εθνική μας κυριαρχία. Διαφορετικά τα μικρότερα κράτη θα μετατραπούν σε νομαρχίες ουσιαστικά της Ευρωπαϊκής Ένωσης”

μην τα παραλέμε κιόλας, γιατί ισότιμη συμμετοχή μας σημαίνει ισότιμη συμμετοχή και των άλλων βέβαια , οπότε αν, λέμε αν, η Βρετανία για παράδειγμα ή οποιαδήποτε χώρα είναι αντίθετη σε μια κοινή στάση απέναντι στην τουρκική επιθετικότητα τότε η ΕΕ δεν θα μπορεί να υιοθετήσει μια κοινή στάση στη βάση της αλληλεγγύης με τα ελληνικά συμφέροντα. Όσον αφορά τις νομαρχίες μα καλά δεν έχει ακούσει τίποτα ο αξιότιμος κ.Πρόεδρος για τον β’ και γ’ βαθμό αυτοδιοίκησης και για τις συνενώσεις, εδώ αυτά γίνονται στην Ελλάδα δεν θα γίνουν τηρουμένων των αναλογιών στην Ευρώπη από όπου εκπορεύονται; αρκεί να εδράζονται, συμπληρώνουμε εμείς σε μια ομοσπονδιακή λογική και προοπτική, ή μήπως απεύχεται γενικά ο κ.Πρόεδρος την ιδιότητα του Νομάρχη και “παίρνει η μπάλλα” και τα οψέποτε ομόσπονδα κράτη της ΕΕ εξορκίζοντας το αναπόφευκτο;.

 * (Κώστας Σημίτης, από το βιβλίο “Ποιά Ευρώπη” εισαγωγή-επιμέλεια: Ινώ Αφεντούλη Εκδόσεις Σιδέρης, 7.’97, σελ.85)

“Η παγκοσμιοποίηση υπονομεύει έτσι και τα τρία επιτεύγματα του μεταπολεμικού ευρωπαϊκού σοσιαλδημοκρατικού μοντέλου: το κοινωνικό κράτος, την άνοδο του βιοτικού επιπέδου, την πλήρη απασχόληση”

δηλαδή τι υπαινίσσεσαι σύντροφε Σημίτη, ότι η παγκοσμιοποίηση ως προϊόν της καπιταλιστικής επέκτασης είναι κακό πράγμα; δεν είναι αμυντική και εσωστρεφής αν όχι ηττοπαθής η στάση αυτή απέναντι στη νέα ευρωπαϊκή και διεθνή πραγματικότητα και τις προσαρμογές που αυτή μας επιβάλλει αν θέλουμε να επιβιώσουμε; ή μήπως ο εκσυγχρονισμός που ευαγγελίζεσαι είναι η απάντηση στα δεινά της παγκοσμιοποίησης; λεξιπλάστης κι εσύ όπως κι ο προκάτοχος σου, σας αρέσει να συμβιβάζετε τα ασυμβίβαστα, πόσο μάλλον δε σήμερα που είσαι ακόμα κάτι σαν “ελεύθερη αλεπού σ’ ελεύθερο κοτέτσι” που λέει κι ο λαός, ως πότε όμως;

siman2.gif (3377 bytes)