line1.gif (2009 bytes)
corner.gif (356 bytes)
PERIEXOMENA.gif (2519 bytes) editorial.gif (1961 bytes) arthra.gif (1803 bytes)
Εθνικά συμφέροντα και βέτο

Σπύρος Ταλιαδούρος, Δρ Νομικής, Πρόεδρος Ομίλου Ευρωπαϊκή Έκφραση

Είναι πράγματι η ομοφωνία ο κανόνας κατά τη διαδικασία λήψης αποφάσεων στην Ευρωπαϊκή Ένωση;

Του Νίκου Γιαννή, ειδικού επιστήμονα στη Βουλή των Ελλήνων, γενικού γραμματέα της Ευρωπαϊκής 'Έκφρασης και υπεύθυνου έκδοσης του περιοδικού Ευρωπαϊκή Έκφραση

Παρεμβαίνοντας στον ΟΗΕ για θέματα νεολαίας

Ο πρόεδρος του WAY, Datuk Ali Rustam στην Αθήνα!

Σήμερα η Ευρώπη είναι αντιμέτωπη με τη μεγαλύτερη πρόκληση στην ιστορία της: την πολιτική της ολοκλήρωση, που θα της επιτρέψει αφενός να ανταποκριθεί στις προσδοκίες των πολιτών της διασφαλίζοντας έναν συνεκτικό εσωτερικό χώρο ειρήνης, ευημερίας, απασχόλησης και ποιότητας ζωής, αφετέρου να αποκτήσει μια ενιαία ταυτότητα στη διεθνή σκηνή, αναλαμβάνοντας πρωταγωνιστικό ρόλο εγγυητή της διεθνούς σταθερότητας.

Αναμφίβολα τη στιγμή αυτή υπάρχει μια τεράστια δυσαναλογία μεταξύ του οικονομικού βάρους της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της πολιτικής παρουσίας της στη διεθνή σκακιέρα. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή σήμερα, όπως νομίζω επιτυχώς έχει λεχθεί, "είναι μια οικονομική υπερδύναμη και ένας πολιτικός νάνος". Αυτό οφείλεται και στο γεγονός ότι στα οικονομικά θέματα προίκισε τον εαυτό της με τους αναγκαίους θεσμούς. Οι θεσμοί αυτοί της επέτρεψαν να εκφράζεται ενιαία και να προωθεί τα συμφέροντα της κατά τρόπο αποτελεσματικό. Αντίθετα, στον πολιτικό τομέα είμαστε μάρτυρες του θλιβερού θεάματος. Παρατηρούμε πρωτοβουλίες ασυντόνιστες και συχνά αντιφατικές, όπου το εθνικό στοιχείο προεξάρχει του συλλογικού με αποτέλεσμα να αναπτύσσονται δραστηριότητες ενίοτε βεβιασμένες συχνά διστακτικές και σε τελευταία ανάλυση, ουσιαστικά αναποτελεσματικές. Η γιουγκοσλαυική κρίση νομίζω ότι είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα της αδυναμίας αυτής. Συνεπώς, τίθεται θέμα βελτίωσης των μηχανισμών λήψης των αποφάσεων που θα οδηγήσει εκ των πραγμάτων σε περιορισμό του κανόνα της ομοφωνίας στο πλαίσιο του Συμβουλίου. Παράλληλα με το θέμα αυτό συνδέεται και το ζήτημα της ενίσχυσης του ρόλου της Επιτροπής και του Ευρωκοινοβουλίου.

Είναι περισσότερο από σαφές ότι μια Ευρωπαϊκή Ένωση με 20 και περισσότερα κράτη - μέλη δεν μπορεί να είναι αποτελεσματική εάν διατηρηθεί ο κανόνας της ομοφωνίας στις διαδικασίες λήψης αποφάσεων, όταν ήδη με 15 κράτη η αρχή αυτή θέτει σοβαρά προβλήματα και προκαλεί δυσλειτουργίες. Πόσο άλλωστε βιώσιμη και εξωτερικά πειστική μπορεί να είναι οποιαδήποτε κοινότητα όταν για οποιαδήποτε απόφαση χρειάζεται να συμφωνήσουν όλοι, κάτι που εξάλλου αντιβαίνει στον κανόνα της επικράτησης της γνώμης της πλειοψηφίας που είναι συστατικό στοιχείο οποιασδήποτε δημοκρατικής δομής;

Μήπως ο κανόνας της ομοφωνίας δεν ήταν εκείνος που απέτρεψε πρόσφατα την υιοθέτηση, με μια-δύο έστω διαφωνίες, καταδικαστικής απόφασης εναντίον της Τουρκίας για εμφανή παραβίαση του διεθνούς δικαίου και επιθετικότητα εναντίον κράτους-μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης;

Από την άλλη πλευρά είναι εξίσου αναγκαίο να διασφαλίζεται κατά τρόπο σαφή και απόλυτο η ασφάλεια, η εδαφική ακεραιότητα και το απαραβίαστο των συνόρων των κρατών - μελών της Ένωσης. Και τούτο γιατί η ενδεχόμενη παραίτηση των κρατών - μελών από τον κανόνα της ομοφωνίας οφείλει να αντισταθμίζεται από τη απόλυτη εγγύηση ότι ο κανόνας της αλληλεγγύης θα τυγχάνει αυτόματης εφαρμογής προς όφελος τους.

BACK.gif (3281 bytes)

Ι. Η συζήτηση γύρω από το σύστημα ψηφοφοριών και την αρχή της ομοφωνίας είναι αναπόσπαστη με τέσσερα θεμελιώδη ζητήματα:

1. το πρότυπο της ευρωπαϊκής ενοποίησης, δηλαδή ομοσπονδιακή προοπτική ή διακυβερνητισμός/ προωθημένη οικονομική συνεργασία

2. την έκταση των αρμοδιοτήτων της Ένωσης και το περιεχόμενο της αρχής της επικουρικότητας

3. τον βαθμό συμμετοχής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στη νομοθετική διαδικασία και την επιζητούμενη ποιότητα δημοκρατικής νομιμοποίησης των αποφάσεων που λαμβάνονται στο επίπεδο της Ευρωπαϊκής Ένωσης

4. την αναζήτηση των νέων ορίων μεταξύ από τη μία μίας συνεπούς εφαρμογής όσων ρητά προβλέπονται στις Συνθήκες ως προς τις διαδικασίες λήψης αποφάσεων και μίας αυξημένης αποτελεσματικότητας της δράσης της ΕΕ και από την άλλη της ρεαλιστικής ανάγκης ουσιαστικής εσωτερικής νομιμοποίησης στα κράτη των πολιτικών επιλογών που περιέχουν νομοθετικά κείμενα της Ένωσης και που εθνικές Κυβερνήσεις και εθνικά Κοινοβούλια καλούνται να υιοθετήσουν και εφαρμόσουν.

ΙΙ. Πρέπει κατ' αρχήν να σημειωθεί ότι οι ιδρυτικές συνθήκες δεν προέβλεψαν την αρχή της ομοφωνίας ως γενικό κανόνα. Σύμφωνα με τις ιδρυτικές συνθήκες, όπως αυτές τροποποιήθηκαν και συμπληρώθηκαν με την Ενιαία Πράξη και τη Συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση (Συνθήκη του Μάαστριχτ), προβλέπονται τρεις βασικοί τρόποι λήψης αποφάσεων: με ομοφωνία, με ενισχυμένη πλειοψηφία, και με απλή πλειοψηφία.

Α. Οι περιπτώσεις που απαιτείται ομοφωνία είναι:

1. στα συνταγματικής (αναθεώρηση συνθηκών, τοποθέτηση μελών Επιτροπής, ένταξη και σύνδεση νέων κρατών, γλωσσικό καθεστώς κ.λπ.) και δημοσιονομικής (προϋπολογισμός, ίδιοι πόροι, φορολογία) φύσεως θέματα

2. συνήθως όταν μία νέα πολιτική υιοθετείται ή μία υφιστάμενη πολιτική τροποποιείται ή αναπτύσσεται κι άλλο

3. όταν το Συμβούλιο επιθυμεί να τροποποιήσει μία πρόταση της Επιτροπής ενάντια στη θέληση της και

4. στο δεύτερο και τον τρίτο πυλώνα δηλαδή στους τομείς της κοινής εξωτερικής πολιτικής και ασφάλειας και δικαιοσύνης και εσωτερικών υποθέσεων.

Οι αποχές δεν εμποδίζουν τη λήψη αποφάσεων που απαιτούν ομοφωνία.

Β. Οι περιπτώσεις που απαιτείται ειδική/ενισχυμένη πλειοψηφία αυξάνονται συνεχώς και καλύπτουν σήμερα όλες σχεδόν τις διαδικασίες λήψης αποφάσεων (συναπόφαση, συνεργασία, διαβούλευση, σύμφωνη γνώμη) και τους περισσότερους τομείς πολιτικής. Με βάση την ενισχυμένη πλειοψηφία διαθέτουν από 10 ψήφους η Γαλλία, η Γερμανία, η Ιταλία και το Ηνωμένο Βασίλειο, 8 ψήφους η Ισπανία, 5 ψήφους η Ολλανδία, το Βέλγιο, η Ελλάδα και η Πορτογαλία, 4 ψήφους η Αυστρία και η Σουηδία, 3 ψήφους η Δανία, η Ιρλανδία και η Φινλανδία και 2 ψήφους το Λουξεμβούργο. Από το σύνολο των ψήφων χρειάζεται περίπου το 70% για να υιοθετηθεί ένα κείμενο με ενισχυμένη πλειοψηφία

Γ. Οι περιπτώσεις που απαιτείται απλή πλειοψηφία είναι:

1. για διαδικαστικής φύσης θέματα

2. από τον Φεβρουάριο του 1994 για ορισμένα ζητήματα της κοινής εμπορικής πολιτικής (θέματα αντιντάμπινγκ και κάποια δασμολογικής φύσης)

Λήψη απόφασης με απλή πλειοψηφία σημαίνει ότι στην ψηφοφορία συμμετέχει κάθε κράτος με μία ψήφο.

ΙΙΙ. Πρέπει να γίνει διάκριση μεταξύ αυτών που προβλέπονται ρητά από τις συνθήκες και της ακολουθούμενης πρακτικής, αρχής γενομένης από τον λεγόμενο "συμβιβασμό του Λουξεμβούργου" ή "συμφωνία του Λουξεμβούργου" του Ιανουαρίου 1966 στον οποίο οδήγησε η "πολιτική της κενής καρέκλας" της Γαλλίας από τον Ιούλιο του 1965.

Με βάση τον "συμβιβασμό του Λουξεμβούργου" διατυπώθηκαν δύο βασικές προτάσεις:

1. Στις περιπτώσεις που προβλέπεται λήψη απόφασης με ειδική πλειοψηφία και ταυτόχρονα διακυβεύονται πολύ σημαντικά συμφέροντα ενός ή περισσοτέρων μελών, οι εταίροι πρέπει μέσα σε λογικό χρόνο να καταλήξουν σε λύσεις που να μπορούν να υιοθετηθούν από όλους, σεβόμενοι τόσο τα αμοιβαία εθνικά όσο και τα κοινοτικά συμφέροντα.

2. Έχοντας υπόψη τα προηγούμενα η γαλλική Κυβέρνηση εκτιμά ότι όπου διακυβεύονται πολύ σημαντικά συμφέροντα οι συζητήσεις πρέπει να συνεχίζονται μέχρις ότου να επιτευχθεί μια ομόφωνη συμφωνία.

Ο πολιτικός "συμβιβασμός του Λουξεμβούργου" επηρέασε έκτοτε καθοριστικά την πορεία της Ε.Κ., όχι μόνο με την αρνητική έννοια αλλά και με τη θετική και μόνο τη δεκαετία του 1980 εμφανίσθηκαν τα πρώτα σημάδια κάμψης της επιρροής του και σχετικής επιστροφής στο γράμμα των συνθηκών. Άλλωστε η Ενιαία Πράξη επέκτεινε τους τομείς όπου απαιτείτο ειδική πλειοψηφία. Μετά την Ενιαία Πράξη η ομοφωνία παρέμεινε ως διαδικασία λήψης απόφασης σε 37 περιπτώσεις άρθρων των συνθηκών. Πρόσφατα, κατά τη διαπραγμάτευση της Συνθήκης του Μάαστριχτ, οι χώρες που υποστήριξαν την επέκταση της πλειοψηφίας ήσαν οι τρεις χώρες της Benelux, η Γερμανία, η Ιταλία αλλά και η Ελλάδα. Παρόλ' αυτά και δεδομένων των νέων αρμοδιοτήτων της Ένωσης ισορροπία δεν άλλαξε σημαντικά.

Η Διακυβερνητική Διάσκεψη που βρίσκεται σε εξέλιξη καλείται να προσδώσει νέα ώθηση στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και η δραστική κάμψη της αρχής της ομοφωνίας φαίνεται υπό ορισμένες συνθήκες σαν μία από τις απαραίτητες προϋποθέσεις γι' αυτό.

BACK.gif (3281 bytes)

Ο πρόεδρος του WAY (World Assembly of Youth) και αναπληρωτής υπουργός μεταφορών της Μαλαισίας κος Datuk Ali Rustam, βρέθηκε πρόσφατα για μερικές μέρες στην Αθήνα.

Στα πλαίσια της επίσκεψής του συναντήθηκε με αντιπροσωπεία του Εθνικού Συμβουλίου Οργανώσεων Νέων Ελλάδας (ΕΣΟΝΕ) το οποίο και εκπροσωπεί την Ελλάδα στο WAY. Στο περιθώριο των συναντήσεων αυτών ο συνεργάτης της Ευρωπαϊκής Έκφρασης και μέλος του Δ.Σ του ΕΣΟΝΕ Μιχάλης Τζώρτζης έκανε κάποιες ερωτήσεις στον κο Datuk Ali Rustam έχοντας κατά νου και τις δύο ιδιότητές του.

Κύριε υπουργέ, πέστε μας με δύο λόγια ποιές είναι οι προτεραιότητες του WAY στο εγγύς μέλλον.

Το WAY θα συνεχίσει να παρέχει υπηρεσίες στους νέους όλου του κόσμου, στοχεύοντας σε δράσεις που προωθούν θέματα που απασχολούν τους νέους παγκοσμίως. Το WAY θα συνεχίσει να παρεμβαίνει στο επίπεδο των Ηνωμένων Εθνών αξιοποιώντας το status συμβουλευτικού χαρακτήρα που κατέχει απέναντι στον οργανισμό, συνεργαζόμενο με τις υπηρεσίες του.

Πιο συγκεκριμένα τι σε είδους παρεμβάσεις προβαίνει το WAY;

Πριν από κάθε σημαντική συνδιάσκεψη του ΟΗΕ το WAY κάνει Consultation Meetings (γνωμοδοτικές συναντήσεις) που αποσκοπούν στην παρέμβαση της διεθνούς νεολαίας στα τεκταινόμενα της συνδιάσκεψης. Αυτό έγινε στο πρόσφατο Population Summit (Συνδιάσκεψη για Πληθυσμιακά Θέματα) στο Κάιρο και στο Social Development Summit (Συνδιάσκεψη για την Κοινωνική Ανάπτυξη) της Κοπεγχάγης. Στο Inhabitant II (Συνδιάσκεψη για την Ζωή στις Πόλεις) που θα ακολουθήσει, θα πράξουμε το ίδιο. Επίσης θα συμμετάσχουμε στις εκδηλώσεις για τα 50 χρόνια του ΟΗΕ και την 10η επέτειο του Διεθνούς Ετους Νεότητας.

Το WAY σύμφωνα με τα λεγόμενά του προωθεί τα θέματα νεολαίας κυρίως στις αναπτυσσόμενες χώρες. Μπορείτε να μας δώσετε ένα παράδειγμα αυτής της δράσης;

Το πρόγραμμα στο οποίο επικεντρώνουμε αυτή την στιγμή τις προσπάθειές μας αφορά την εκπαίδευση youth leaders στις χώρες της Αφρικής.

Πώς βλέπετε την συμμετοχή της Ελλάδας στα πλαίσια του WAY;

Tο ελληνικό εθνικό συμβούλιο νεολαίας, το ΕΣΟΝΕ, μπορεί να προσφέρει πολλά στο WAY. Η Ελλάδα είναι μια χώρα με πολιτισμό αιώνων, παγκόσμια γνωστό και μπορεί σε μια ευρύτερη γεωγραφική περιοχή να πρωτοστατήσει σε ανταλλαγές απόψεων και εμπειριών. Αλλά και σε σύγχρονα πρακτικά πράγματα θα ήταν ενδιαφέρον να ακούσει κανείς την ελληνική εμπειρία, όπως π.χ. στην αντιμετώπιση των προβλημάτων της νεολαίας σε μια μεγαλούπολη όπως η Αθήνα. (Πρέπει να αναφέρουμε ότι ο κος Datuk Ali Rustam εξέφρασε την άποψη ότι διαπίστωσε από την επίσκεψή του, ότι η Αθήνα φαίνεται να αντιμετωπίζει σε πολύ μικρότερο βαθμό προβλήματα που σε άλλες μεγαλουπόλεις είναι κοινός τόπος όπως π.χ. ναρκωτικά, επιθετικότητα των νέων, ανάγκη υπερβολικής αστυνόμευσης κλπ.)

Κύριε Rustam, ας περάσουμε στην άλλη σας ιδιότητα, αυτή του αναπληρωτού υπουργού μεταφορών στην Μαλαισιανή κυβέρνηση. Ποιά είναι η κατάσταση των μεταφορών στην χώρα σας;

Στην Μαλαισία αυτή την στιγμή κάνουμε μια μεγάλη προσπάθεια βελτίωσης των υποδομών στις μεταφορές. Πέρα από τους αυτοκινητόδρομους, προχωράμε και σε εκσυγχρονισμό των σιδηροδρόμων αναβαθμίζοντας το βασικό σιδηροδρομικό δίκτυο σε διπλή γραμμή. Επίσης ξεκίνησαν οι εργασίες για την κατασκευή του νέου αεροδρομίου της πρωτεύουσας Kuala Lumpur που θα είναι έτοιμο πριν το έτος 2000. Οι επενδύσεις αυτές θα επιβαρύνουν κάπως την οικονομία μας αλλά δεν ανησυχούμε διότι περιμένουμε πολλαπλασιαστικά οφέλη. Πάντως στις εισαγωγές μας πρωτεύοντα ρόλο έχουν οι εισαγωγές κεφαλαιουχικών προϊόντων.

Οι μεγαλουπόλεις της Νοτιοανατολικής Ασίας πέρα από το ότι φιλοξενούνε μεγάλο αριθμό παραγωγικών δραστηριοτήτων, φημίζονται και για κυκλοφοριακή ασφυξία. Τι λύσεις επιλέξατε εσείς για ανακούφιση αυτών των προβλημάτων στην πρωτεύουσα Kuala Lumpur;

Για την πρωτεύουσα που αναπτύσσεται ραγδαία, επιλέξαμε την λύση επιφανειακού μέσου σταθερής τροχιάς LRT (Light Rail Transit - Σύγχρονο Επιφανειακό Τραμ-Μετρό). Αυτό διότι έτσι μπορέσαμε να φτιάξουμε γρήγορα (σε δύο χρόνια) 30 χλμ. επιφανειακού δικτύου που σε δεύτερη φάση θα υπογειωθεί όπου αυτό χρειαστεί.

Ποιά είναι η οικονομική φιλοσοφία της κυβέρνησης σας, που πιστώνεται και με το ρεκόρ του ετήσιου ρυθμού μεγένθυσης 9% τα τελευταία χρόνια;

Από τις αρχές της δεκαετίας του 80, η κυβέρνηση μας ακολουθεί μια πολιτική διαχείρισης της χώρας σαν επιχείρηση (Malaysia Inc.). Κατά κάποιο τρόπο, ο πρωθυπουργός είναι ο διευθύνων σύμβουλος και οι υπουργοί οι διευθυντές. Εάν η επιχείρηση πάει καλά, τότε και η κυβέρνηση είναι επιτυχημένη. Έχουμε προχωρήσει σε ένα ευρύτατο φάσμα ιδιωτικοποιήσεων και επιπλέον ο δημόσιος τομέας υπάρχει για να υποστηρίζει τον ιδιωτικό. Ακόμα οι δημόσιες υπηρεσίες και οργανισμοί ουσιαστικά λειτουργούνε σαν επιχειρήσεις με αυτονομία και καθαρά ιδιωτικο-οικονομικά κριτήρια.

Στον μεσογειακό νότο υπάρχει και η άποψη ότι ιδιωτικοποίηση πολλές φορές σημαίνει και διαφθορά. Εσείς πώς έχετε αντιμετωπίσει τέτοια προβλήματα.

Στην χώρα μου υπάρχει ειδική υπηρεσία καταπολέμησης της διαφθοράς που έχει συμβάλλει στον περιορισμό τέτοιων φαινομένων. Επιπλέον υπάρχει και ειδικό Υπουργείο Περιβάλλοντος που εγκρίνει τους περιβαλλοντικούς όρους για κάθε μεγάλο έργο, έτσι ώστε η φιλελεύθερη διάσταση της οικονομίας να μην έρχεται σε σύγκρουση με την ανάγκη προστασίας του περιβάλλοντος.

Κύριε υπουργέ, μια τελευταία ερώτηση. Ποιος νομίζετε ότι είναι ο κυριότερος παράγοντας που συμβάλει στην επιτυχία της οικονομικής πολιτικής της χώρας σας και τι είναι αυτό που διαφοροποιεί την Μαλαισία από τις άλλες χώρες της περιοχής;

Η λέξη που πάντα έχουμε κατά νου είναι "ανταγωνιστικότητα". Αυτό επιτυγχάνεται μέσω της κατάλληλης διαχείρισης της οικονομίας (ιδιωτικοποιήσεις, αποτελεσματική λειτουργία του δημόσιου τομέα) και ανταγωνιστικής πολιτικής στο θέμα των μισθών. Οσο για το τι διαφοροποιεί την Μαλαισία από τις άλλες χώρες της περιοχής, νομίζω πως είναι η πολιτική σταθερότητα. Αυτή οφείλεται τόσο στην αρμονική συμβίωση και συνεργασία των διαφορετικών εθνοτήτων της Μαλαισίας και την επί 40 χρόνια διακυβέρνηση από τον συνασπισμό κομμάτων του Εθνικού Μετώπου φυσικά με την εντολή του λαού της Μαλαισίας που προκύπτει από εκλογές.

WAY (World Assembly of Youth)

Το WAY είναι ένα διεθνές συντονιστικό όργανο που συμμετέχουν εθνικά συμβούλια νεολαίας και διεθνείς οργανώσεις. Πλήρη μέλη του WAY είναι εθνικά συμβούλια νεολαίας από όλες τις ηπείρους. Την Ελλάδα εκπροσωπεί με καθεστώς πλήρους μέλους το ΕΣΟΝΕ (Εθνικό Συμβούλιο Οργανώσεων Νέων Ελλάδας).

Με έτος ίδρυσης το 1949 το WAY έχει αποκτήσει το υψηλότερο δυνατό συμβουλευτικό status συνεργασίας (consultative status I) που μπορεί να αποκτήσει μια διεθνής μη κυβερνητική οργάνωση απέναντι στον ΟΗΕ και συνεργάζεται στενά με πολλές υπηρεσίες του οργανισμού.

Το WAY αναγνωρίζει την Παγκόσμια Διακήρυξη Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων σαν την βάση των αρχών του και των κατευθύνσεων της δράσης του και επικεντρώνει τις προσπάθειές του στην προώθηση θεμάτων νεολαίας όπως δημοκρατία , περιβάλλον, ανθρώπινα δικαιώματα, πληθυσμιακά θέματα, υγεία, ναρκωτικά, κοινωνική ανάπτυξη, και επιμόρφωση ηγετικών στελεχών στον χώρο της νεολαίας.

Το WAY, επίσης προβαίνει σε διεθνείς εκδόσεις που αναφέρονται στις δραστηριότητες, στις διεθνείς ομάδες εργασίας και τα προγράμματά του, προσφέροντας επίσης πληροφορίες προερχόμενες από την γραμματεία του WAY, καθώς επίσης και αναφορές σε θέματα που ενδιαφέρουν την νεολαία.

Από την ίδρυσή του, το WAY συνεργάζεται με ηγετικά στελέχη στον χώρο της νεολαίας από τον πολιτικό και τον κοινωνικό χώρο που προέρχονται από αναπτυσσόμενες χώρες, σε εκδηλώσεις που σκοπό έχουν, να δώσουν σε ηγετικά στελέχη της νεολαίας από διάφορες χώρες την δυνατότητα να ανταλλάξουν ιδέες και εμπειρίες, και να συντονίσουν τις ενέργειές τους, αποσκοπώντας στην καλύτερή αλληλοκατανόηση και συνεργασία.

Τα γραφεία του WAY βρίσκονται στην Κοπεγχάγη.

BACK.gif (3281 bytes)