Όταν ιδρύσαμε την Ευρωπαϊκή Έκφραση πριν από 14 χρόνια... λέγαμε πως "πρέπει να βρει η αλήθεια μια ρωγμή να περάσει". Πράγματι από τότε ορισμένα πράγματα άλλαξαν σ' αυτόν τον τόπο και η Ευρωπαϊκή Έκφραση διεκδικεί τη δική της ταπεινή συνεισφορά. Ο ευρωπαϊκός προσανατολισμός της Ελλάδας εδραιώθηκε, η προοπτική πολιτικής και μάλιστα ομοσπονδιακής ενοποίησης ενισχύθηκε, η Ευρώπη αντιμετωπίζεται λιγότερο πλέον ως "αγελάδα για άρμεγμα" και περισσότερο απ' ότι στο παρελθόν ως μια αδρή έστω κοινή πολιτιστική αναφορά. Η ανοικτή κοινωνία και οι αξίες της αγοράς έγιναν πιο πειστικές, η κοινωνία πολιτών έκανε δειλά - δειλά την εμφάνιση της, οι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις άρχισαν να ριζώνουν, η περιφερειακή συγκρότηση του ελληνικού χώρου και όχι ευτυχώς η απλή αποκέντρωση ξεκίνησε, ο σεβασμός του περιβάλλοντος αν μη τι άλλο περιλήφθηκε στην ατζέντα, με άλλα λόγια ο ευρωπαϊκός εκσυγχρονισμός κέρδισε έδαφος.

Η Ευρωπαϊκή Έκφραση, παρότι εθνική εθελοντική οργάνωση, χωρίς δηλαδή δανεικό κύρος και υλικά μέσα όπως οι διεθνείς ΜΚΟ, έχει αρκετό και πολύπλευρο έργο ήδη στο ενεργητικό της. Μεταξύ άλλων, εισηγήθηκε την εσπευσμένη κύρωση της Συνθήκης του Μάαστριχτ, ταξίδεψε σε πολλά μέρη της Ελλάδας τις ιδέες της Ευρώπης, πρωτοστάτησε στη δημιουργία Εθνικού Συμβουλίου Νεολαίας, του Δικτύου Οργανώσεων για την Ενωμένη Ευρώπη και της πολιτικής ευέλικτων δομών συνεργασίας και συμμετοχής του πολίτη στα κοινά, συμβάλει στην ανάδειξη της νεολαίας σε κρίσιμο συντελεστή πολιτικής και φορέα μακρόπνοων σχεδίων, όπως αυτό της Ευρώπης, υπερασπίσθηκε από το περιοδικό της τη γνώση και ιδέες κάποτε ρηξικέλευθες σήμερα πιο απτές. Περίπου 100 εκδηλώσεις σε όλη την Ελλάδα, πάνω από 50 συμμετοχές σε διεθνείς συναντήσεις, 33 τεύχη περιοδικού, εκδόσεις βιβλίων, πολιτικές πρωτοβουλίες και παρεμβάσεις. Σύνθημα μας “μαθαίνουμε για την Ευρώπη συμμετέχοντας στην οικοδόμηση της”.

***

Όμως ο ρόλος των ΜΚΟ είναι να βάζουν τον πήχη όλο και πιο ψηλά. Στην παραπέρα προώθηση των παραπάνω στόχων, σήμερα προστίθενται για εμάς νέες ποιοτικές βλέψεις: οι Έλληνες να μάθουμε να εργαζόμαστε συλλογικά αλλά και να δημιουργούμε ατομικά υγιώς στεκόμενος στα πόδια του ο καθένας, να σεβόμαστε ενσυνείδητα και όχι επιλεκτικά τον συμπολίτη, τους θεσμούς και τους κανόνες, να αρνούμαστε τον εφησυχασμό του εξισωτισμού στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή, της ψυχολογικής εξάρτησης από το κράτος που σκοτώνει τη δημιουργικότητα και απέδειξε περίτρανα την ανεπάρκεια του, να απαιτήσουμε παιδεία που να συμβαδίζει με την απαιτητική εποχή της παγκοσμιοποίησης και να καταπολεμήσουμε τη δικαίωση της ήσσονος προσπάθειας, να καλλιεργήσουμε τις σχεδόν άγνωστες αρετές της ατομικής ευθύνης, της διαλλακτικότητας και της ευγένειας, να γίνει μέρος της κουλτούρας μας η ορθολογική οργάνωση και ο μακροπρόθεσμος σχεδιασμός, να αναδείξουμε τον εργατικό, συνεπή, και ισορροπημένο πολίτη.

***

Με άλλα λόγια να συμμετάσχουμε ως ισότιμο μέλος στην ατμομηχανή της Ευρώπης διαρρηγνύοντας τον κύκλο της παρακμής και να διεκδικήσουμε τη θέση που η πατρίδα μας η Ελλάδα αξίζει στον κόσμο που έρχεται. Ας μην ξεχνάμε πως η αμφισβήτηση και η ανυπομονησία κάνει τον πολιτισμό να κινείται προς τα εμπρός και πως τα ιδανικά και τα οράματα προσδίδουν περιεχόμενο στην πολιτική. Για άλλους μια δεκαετία, αιώνας ή και χιλιετηρίδα ολοκληρώνεται με 5 γράμματα “τέλος”, για εμάς ολοκληρώνεται με το υστέρογραφο “αρχή”.

Νίκος Γιαννής